کت را داد دست من و گفت که می‌رود یک پیراهن برای زیرش پیدا کند. یک دفعه تنم داغ شد. فکر کردم تا برود و بیاید نمی‌رسم به اتاق پرو طبقه اول. دور و برم هم خلوت نبود. زدم به سیم اخر. رویم را کردم طرف دیوار و پالتو و هرچه که زیرش بود را در آوردم. کت را همانطور تک پوشیدم و تنها دکمه‌اش را که روی نافم بود بستم. روی شلوار مرتبش کردم، آب دهنم را قورت دادم و برگشتم.

تا از آن سر سالن به من برسد، باز همه جهان بنده‌ آمده بود و همه چیز غیر از او ساکن بود. آمد. هوس خالص بودم. نگاه کرد و لب گزید. گفتم اندازه است. گفت مبارک است. مبارک بود.

سایت تابناک در مطلبی که امروز، دوازده‌ اسفند، و تحت عنوان «نطق رسای خانم وزیر در تاریکی» منتشر کرد نوشت: « مجری آيين بزرگداشت نيز از دکتر دستجردی به علت اينکه با اعتماد به نفس کامل و بدون داشتن ميکروفون به سخنراني پرداخته بود ،قدردانی کرد»

بسیاری از اوقات فمینیست‌ها متهم به این می‌شوند که خودشان نگاه جنسیت‌زده دارند که به این جدایی زن و مرد دامن می‌زند. یعنی توجه‌شان به جنسیت است نه به انسانیت فرد. این نقد- که فکر می‌کنم گاهی خیلی هم درست است- جای خود دارد، اما در مثال‌هایی از این دست کافی است فکر کنیم اگر وزیر بهداشت یک آقا بود، آیا باز هم مجری از وی به خاطر با «صدای رسا» و بلند حرف زدن تشکر می‌کرد؟ به جایگاه این دو نفر هم دقت کنید. یکی مجری یک مراسم است و یکی وزیر مملکت.

این نکته را هم شاید بد نباشد که بدانیم که وقتی وزیر بهداشت،‌ خانم دستجردی، نتایج آزمون دستیاری پزشکی سال هشتاد و هشت را به خاطر لو رفتن سوالان و تقلب در آن باطل می‌کند، جهان نیوز در مطلبی تحت عنوان «اقدام مردانه اولین وزیر زن جمهوری اسلامی» می‌نویسد:

«در ساعات پیش از برگزاری آزمون دستیاری تخصصی پزشکی در حالی که به مانند بسیاری از سال های پیش از دولت نهم، مسئولان برگزاری از لو رفتن سوالات خبردار شدند اما کمتر کسی گمان می کرد که این بار اولین وزیر زن جمهوری اسلامی کاری مردانه کند....پس از اطلاع وزیر بهداشت از چنین اقدامی، با توجه به قرار گرفتن در ساعات پایانی منتهی به برگزاری آزمون ، وی تصمیم می گیرد که این آزمون برگزار شده و پس از آن بیانیه ابطال آن به دلیل تقلب صادر گردد.»