« ... صفحه اصلی »

من خود به چشم خویشتن دیدم که جانم می‌رود

ای ساربان آهسته ران کآرام جانم می​رود
وان دل که با خود داشتم با دلستانم می​رود
من مانده​ام مهجور از او بيچاره و رنجور از او
گويی که نيشی دور از او در استخوانم می​رود
گفتم به نيرنگ و فسون پنهان کنم ريش درون
پنهان نمی ​ماند که خون بر آستانم می​رود
محمل بدار ای ساربان تندی مکن با کاروان
کز عشق آن سرو روان گويی روانم می​رود
او می​رود دامن کشان من زهر تنهايي چشان
ديگر مپرس از من نشان کز دل نشانم می​رود
برگشت يار سرکشم بگذاشت عيش ناخوشم
چون مجمری پرآتشم کز سر دخانم می​رود
با آن همه بيداد او وين عهد بی ​بنياد او
در سينه دارم ياد او يا بر زبانم می​رود
بازآی و بر چشمم نشين ای دلستان نازنين
کآشوب و فرياد از زمين بر آسمانم می​رود
شب تا سحر می ​نغنوم و اندرز کس می ​نشنوم
وين ره نه قاصد می​روم کز کف عنانم می​رود
گفتم بگريم تا ابل چون خر فروماند به گل
وين نيز نتوانم که دل با کاروانم می​رود
صبر از وصال يار من برگشتن از دلدار من
گر چه نباشد کار من هم کار از آنم می​رود
در رفتن جان از بدن گويند هر نوعی سخن
من خود به چشم خویشتن ديدم که جانم می​رود
سعدی فغان از دست ما لايق نبود ای بی​وفا
طاقت نميارم جفا کار از فغانم می​رود


June 22, 2009 1:43 AM