« روزمره- دوشنبه صفحه اصلی شبانه- پنج‌شنبه »

روزمره- سه‌شنبه

ترومن جوان سی‌ساله‌ای است که با همسرش در جزیره‌آی زیبا و سفید وسط اقیانوس زندگی می‌کند. ترومن پدرش را در دریا ازدست داده و از آب می‌ترسد. یکبار که بچه بوده به معلمش گفته که می‌خواهد برود دنیا را بگرد و جاهای جدید را کشف کند،‌ اما معلمش می‌گوید دیر شده و ماژلان قبلا همه‌جا را کشف کرده.

ترومن هر روز صبح بیدار می‌شود،‌ مسواک می‌زند. صبحانه می‌خورد و بعد از خوش و بش با همسایه‌های قدیمی به سرکارش می‌رود. کارش هم در یک شرکت بیمه است. دلخوشی‌اش هم خریدن مجلات زنانه است و بریدن عکس چشمان مدل‌ها برای ساختن تصویری دختری که روزی لب دریا بوسیده‌اش. زندگی جریان دارد.

زندگی جریان دارد تا وقتی که ما متوجه می‌شویم ترومن در بزرگترین استودیوی فیلمبرداری دنیا زندگی می‌کند و زندگی‌اش از دوهفته قبل از تولد برای همه مردم دنیا به صورت یک برنامه بیست و چهارساعته که هفت روز هفته هم پخش می‌شود،‌ برای همه مردم دنیا سرگرمی بزرگی است. متوجه می‌شویم که همه انسان‌های شهر هم جریان را می دانند. همه غیر از خود ترومن.

ترومن خسته می‌شود، مشکوک می‌شود و میخواهد فرار کند. آنهم به کجا؟ به جزیره فیجی. جایی که فکر می‌کند دختری که لب دریا بوسیده‌اش آنجاست. اما هیچ هواپیمایی از جزیره بیرون نمی‌رود. اتوبوس‌هم حتی. تنها راهش دریاست که آنهم نمی‌شود. ترومن از آن می‌ةرسد.

+

وقتی در دیوار آسمانی آخر اقیانوس باز می‌شود و ترومن قدم آخر را برمی‌دارد، بعد از یک‌ساعت و نیم دوباره یادمان می‌آید که هرچه باشد باز هم با هالیوود طرفیم و همان ارزشهای زندگی امریکایی که خواستن توانستن است و سقف آسمان را هم می‌شود شکافت. شوی بزرگ همین بود نه تمام زندگی ترومن.

July 23, 2008 12:51 AM

Comments

This still is one of my top 10 films. I didn't like the ending either, somehow i couldn't digest it.

jeerjeerak July 23, 2008 09:46 AM

می‌توان برداشت‌ها را شخصی کرد. حالا مهم نیست چگونه تمام می‌شود و اگر تمام می‌شود چرا تمام می‌شود.
می‌توان این فیلم را هم‌چنان دوست داشت.

SoloGen July 23, 2008 10:04 AM

لوا جون

اگر حوصله داشتی و اگر تا بحال ندیدی بقیه یه فیلم های
Peter Weir رو هم ببین: فیلم هاش رو میشه دودسته کرد: فیلم های امریکایی اش و فیلم های استرالیایی اش و هر دو دسته جذابیت ها و نکته های خودشون رو دارند.

اگر این ها رو ببینی اونوقت بیشتر مشخص میشه که همین نگاه انتقادی ای که تو به پایان فیلم هالیوودی امریکایی داری پیتر وییر به رئالیتی تیوی های امریکایی در ترومن شو داره و حتی پایان فیلم هم جزئی از انتقاد پیتر وییر هست به فرهنگ هالیوودی: که بطور خلاصه میگه: که شخصیت اصلی فیلم راه حل اش برای فرار از این زندگی اش راه حلی هالیوودی ست چون اون هیچ چیز دیگه ای بجز فرهنگ هالیوود از دنیا نمیدونه .
نتیجه اینکه پیتر وییر داره میگه ببینید ما در چه وضعی هستیم که حتی وقتی متوجه مصنوعی بودن زندگیمون میشیم راه فرارمون هم مصنوعی و هالیوودیست...

لوا:
مرسی روجا جان. سعی می‌کنم تهیه کنم
یه جایی هم توی همین فیلم همست که کریستال یا همون قادر متعال تهیه کننده میگه که واقعیت اون چیزی هست که ما میبینیم. مثل همین جمله ای که نوشتی که قهرمان چیزی جز فرهنگ هالیوود نمیمونه و فرارش هم هالیوودی میشه.

Tameshk July 23, 2008 10:55 PM

Post a comment

(If you haven't left a comment here before, you may need to be approved by the site owner before your comment will appear. Until then, it won't appear on the entry. Thanks for waiting.)