دیر وقت بود. به رسم شب‌هایی که خودم از دانشگاه به خانه می آیم به خانه کوچکشان رفتم. حال و احوال کردیم و مادرم سینی چای را روی میز گذاشت. پدرم سر در کتاب داشت. دقت کردم, دیدم نمی‌خواند. از آن وقت‌ها بود که دست دست می‌کرد که چیزی بگوید. من هم به صفحه تلویزیون خیره شدم و همزمان به نامه‌‌‌های آن روزشان نگاه کردم.

منتظر بودم حرفش را بزند. خیلی طول نکشید. گفت: "آدرس این سایت یک میلیون امضا را بلدی؟"

بی‌دلیل بغض کردم. خودم هم نفهمیدم چرا. مادرم هم ساکت شد. این یعنی اینکه قبلا با هم در موردش حرف زده بودند. ته مانده چای را که روی میز گذاشته بودم سرکشیدم که بغضم معلوم نشود. و بعد گفتم برای چه می‌خواهی؟ پدرم گفت که می‌‌خواند امضا کنند و اگر کار دیگری که از دستشان برآید.

بدون هیچ حرفی بلند شدم و رفتم سایت را برایشان باز کردم. گفتم که چه باید بکنند. بعد در حالی که هنوز صدایم صاف نبود و دیگر ذره ای هم شک نداشتم که هر دویشان متوجه بغض من شده اند و برای همین هم ساکتند پرسیدم که از کجا در مورد این کمپین شنیده‌اند. تازه یادم آمده بود که خود من غیر از یک امضا هیچ وقت هیچ کار دیگری برای این کمپین نکرده بودم. هیچ وقت حتی در خانه حرفش را هم نزده بودم. اینکه در خانه من هیج وقت از این مشکلات نداشتم دلیلی بود که حتی خودم را هم قانع نمی‌کرد.

پدرم کفت که از دوستی در محل کارش در این مورد شنیده و غرفه کمپین را هم روزد سیزده‌به در دیده است. بعد با مادرم حرفش را زده و جالب این بود که مادرم هم در موردش شنیده بود. امضا که کردند گفتند که صفحه را نبندم که بتوانند بقیه مطالب را هم بخوانند.

نمی‌دانم حسی را که دیشب به من دست داد جطور باید بنویسم. حتی الان که دارم اینها را می‌نویسم بغض دارم. من نه خودم برای این حرکت کاری کردم و فقط دورادور خبرهایش را دنبال می‌‌کنم. سایتشان را می‌خوانم و نگران بازداشت‌شدگانشان می‌شوم. اما دیشب حسی به من دست داد که برایم تازگی داشت. حس کردم این زنان به هدفشان رسیده‌اند. هدف از جمع کردن یک میلیون امضا اگر قرار بود مطلع کردن تنها یک میلیون انسان هم باشد راهش را به این سر دنیا به این شهر سوت و کور به درون خانه پدر و مادر من هم باز کرده است. آنهم نه از طریق تلوزیون و اینترنت که از طریق افراد دیگر. پدر و مادر من انسان‌های ساده‌آی اند و من می‌دانم این حرکت در دل میلیون‌ها انسان دیگر مثل آنها اثر خواهد گذاشت.

هر بازداشتی که می‌شود هر ضربه ای که سعی می‌کنند به این زنان بزنند فقط یک قدم آن‌ها را به هدفشان نزدیک تر می کند. دیشب دوباره یاد داستان حربایی افتادم که موش کورها برای تنبیه به درختی رو به آُفتاب بستندش. موش کورها نمی دانستند که حربا عاشق آفتاب است.

خسته نباشید.

اگر با این حرکت موافقید, اینجا را امضا کنید.

April 9, 2008 07:39 AM

Comments

لوا جان.
مطمن باش نوشته های تو و وبلاگهایی مثل بلوط خیلی هم اثر دارد. من هم از خواندن این قصه بغض کردم. امیدوارم هیشه پایدار باشی.

مهرناز April 9, 2008 11:01 AM

نوشته های تو همیشه نوید بخش است. پایدار باشی

Peyman Alizadeh April 9, 2008 11:03 AM

خیلی وقتها کارکردن فقط به عضو تشکلیلاتی بودن نیست. نوشتن هم قدرت مند است. دیدم در پیام نوروزی ات به رادیو دویچوله گفتی که امیدواری قلمهای بقیه قویتر شود. خوب این خودش یک بخش بزرگ از جنبش است. اینکه از مسایل نگو می نویسی و هنوز مثل بقیه ماست خور نشده ای و دغدغه هایت را حفظ کردی خیلی مهم است.

امیر April 9, 2008 11:05 AM

یاد است یکبار در قالب طنز نوشتی که جنبش زنان مال سال قبل بود ؟
به نظر من خوب حرفی بود انگار خیلی ها به این جنبش هم به چشم مد نگاه می کنند. و خوب دیگر حوصله اش را ندارند. از طرف من به پدر و مادرت هم تبریک بگو که به اندازه خودشان عضو این کمپین شده اند. شاید واقعا این تنها کاری است که انسان های عادی مثل من و آنها که کار دیگری از دستمان برنمی آید میتوانیم بکنیم.

میترا April 9, 2008 11:08 AM

چه جالب بود. من نمی دونستم تو کالیفرنیا هم شعبه دارن.

یک کالیفرنیایی April 9, 2008 11:09 AM

ميدانم كه كامنت پست بالايي رو بستي و ... شرمنده كه اينجا كامنت ميگذارم
فقط ميخواستم به اون دوستان نزديك و دور بگويم: اگر خانمي بيايد و از همخوابگي هايش و بدن نرم و لطيفش و ... صحبت كند و تابوها را بشكند، شما احساس تهوع نمي كنيد؟ ولي اگر زني گفت كه همخوابگي من همان شكل مرسومي كه در قديم بوده و امكان نمايشش نبوده و حالا با هزار نوع تكنولوژي و عكس و فيلم و ... قابل نمايشه، نيست. تهوع اور ميشود؟
چرا از اين همه خواندن و شنيدن و باز تكرار همون فرهنگ كهنه (بخوانيد مردسالار) در غالب يك ظاهر مدرن احساس تهوع نمي كنيد؟ اما با خواندن يك نوشته مخالف، احساس تهوع ميكنيد و ميخواهيد كه ربطش ندهند به مبارزه براي برابري حقوق زن و مرد؟
شما اگر به حقوق برابر زن و مرد (يعني انسان ها) معتقد هستيد نبايد با خواندن اين مطلب احساس تهوع كنيد. خواندن احساس انسان هاي ديگر كه لزوما شبيه ما فكر نمي كنند نبايد احساس تهوع به ما بدهد. اگر كه هنوز به اين ديدگاه نرسيديد، بهتر است برويد كمي براي روشنفكري خودتان احساس تهوع كنيد كه ادعايش را داريد اما حتي سعي به تظاهرش هم نمي كنيد.
---------------
لواي گلم من گاهي احساس ميكنم مردهاي قديمي (كه همه معتقديم مردسالار بودند و ...) گاهي خيلي خيلي بهتر از همجنس هاي امروزي اشون هستند
غصه نخور و ناراحت نشو! همين

عطيه April 9, 2008 07:22 PM

کامنت بالایی رو که بستی. منم چون خواننده بی ملاحظه ای هستم این پائین نظر میذارم. حرفت در مورد پست پیش درسته. همین.

Anar April 9, 2008 07:58 PM

site campaign dar californai:

http://campaignforequality.org/

email: forequalityla@gmail.com

campaign April 10, 2008 01:59 AM

منم بغض کردم وقتی مطلبت را خوندم لوا جان.حق با توئه مهم اینه که صدای کمپین به خیلی جاها رسیده.

حوا April 10, 2008 05:04 AM