« یکشنبه‌ها با برگ و رنگ صفحه اصلی افاضات انتخاباتی »

ما سه نفر بودیم (‌قسمت ششم)

برای راهنمایی هردویمان مدرسه تیزهوشان قبول شدیم. یادم نیست آن‌ موقع‌‌ها می‌گفتند فرزانگان یا نه. به من اجازه ندادند بروم و آ هم نرفت چون مادرش اعتقاد داشت بچه‌ها باید با روند طبیعی درس بخوانند که بهشان فشار نیایید و یکدفعه از درس و مدرسه زده نشوند. ما رفتیم مدرسه راهنمایی ابوریحان. شیف ب. داستان سه نفر تازه از اینجا شروع می‌شود.

ت به ما اضافه شد. کلاس اول الف. خانم طبسیان مدیرمان بود. خانم خاکپور معلم علوم. خانم شاهینی تاریخ و جغرافیا. خانم احمدی معلم عربی و یک خانمی بود به اسم خانم نجاتی. (‌ده دقیقه فکر کردم تا اسمش یادم آمد) ت به ما اضافه شد و قرار گویی بر این شده بود که این سه نفر اسم مدرسه ابوریحان ب را که همیشه زیر اسم ابوریحان الف بود دوباره زنده کنند. آن سال‌‌‌ها مسابقات استانی به اسم مدرسه‌ها تمام می‌شد. همه مدل مسابقه‌ای هم بود. از نقاشی و خوشنویسی بگیر تا مسابقه قران و کتابخوانی و درسی و سرود و نمایش.

ت مادر نداشت. راستش من هیچوقت نفهمیدم مادرش فوت کرده یا از پدرش جدا شده. دو برادر بزرگتر داشت. پدرش معلم بود. دبیر ادبیات. ت فروغ را برای ما آورد و یواش یواش گلسرخی و کسرایی را. آ شروع به شعر گفتن کرد. ت از کشتارهای زمانی می‌گفت که ما کلاس اول بودیم. ت هم خوشنویسی می‌کرد. خط هردویشان خیلی خوب بود. من اسم ها را از ت یاد می‌گرفتم و در کتابخانه عمویم به دنبال کتاب‌ها می‌گشتم. بازرسین دم در که کیف‌هایمان را قبل از وارد شدن به مدرسه می‌‌گشتند نمی‌دانستند کتاب‌های گلسرخی و شاملو و محمود را نباید آورد مدرسه. ما شعر حفظ می کردیم و سرشار از این کشف تازه زیباترین روزهای زندگیمان را ساختیم. من بهترین روزهایم را داشتم. هر چند شعرهایی که از بر می‌کردیم داستان شهرمان بود بیرون چهار دیوار مدرسه ابوریحان.

روزگار تلخ و تاری بود
بخت ما چون روی بدخواهان ما تیره
دشمنان بر جان ما چیره
شهر سیلی خورده هذیان داشت
بر زبان بس داستانهای پریشان داشت
زندگی سرد و سیه چون سنگ
روز بدنامی
روزگار ننگ
غیرت اندر بندهای بندگی پیچان
عشق در بیماری دلمردگی بیجان
فصل ها فصل زمستان شد
صحنه گلگشت ها گم شد نشستن در شبستان شد
در شبستان های خاموشی
می تراوید از گل اندیشه ها عطر فراموشی
ترس بود و بالهای مرگ
کس نمی جنبید چون بر شاخه برگ از برگ
سنگر آزادگان خاموش
خیمه گاه دشمنان پر جوش
مرزهای ملک
همچو سر حدات دامنگستر اندیشه بی سامان
برجهای شهر
همچو باروهای دل بشکسته و ویران
دشمنان بگذشته از سر حد و از بارو
هیچ سینه کینهای در بر نمی اندوخت
هیچ دل مهری نمی ورزید
هیچ کس دستی به سوی کس نمی آورد
هیچ کس در روی دیگر کس نمی خندید.

ادامه دارد.

February 4, 2008 10:10 AM

Comments

من که بی صبرانه دنبال می کنم ، لذت می برم، از اینهمه صمیمیت در نوشته هات

manouchehr February 4, 2008 12:23 PM

Khandamat Leva. Geristam.

Nazy February 4, 2008 12:48 PM

هیچوقت نشده این شعر کسرایی رو بخونم و اشک تو چشمام جمع نشه و هیجان زده نشم. عجب شعر پر قدرتی هست این شعر.

saeid February 4, 2008 02:25 PM

salam
az koja shoro konam?hala hamsho ba ham nemigam, avalan sabke neveshtanet besiyar ashnast faghat yenafar diga ro soragh daram ke in joori minevise(haniye)shayad beshnasish?I HAVE NO IDEA
INA RO GOFTAM KE BEGAM :IT'S PERFECT
BADESH KOJAYE US HASTI HALO HAVAYE NEVESHTEHAT MIZANE TARAFAYE MA BASH.???/
BAGHISHAM BADAN MIGAM,
BYE

لوا: ممنونم
من شمال کالیفرنیا هستم.

arya February 6, 2008 12:12 AM

Post a comment

(If you haven't left a comment here before, you may need to be approved by the site owner before your comment will appear. Until then, it won't appear on the entry. Thanks for waiting.)