مهارت های اقتصادی

من هنوز با خودم از لحاظ دخل و خرج مشکل دارم و نمی توانم جواب خودم را آخر ماه بدهم. از این داستان نتیجه می گیریم همین مجردی از سرمان هم زیاد است.

لوا:
جناب میرزا. می توان نتیجه خوش خوشانک تری هم گرفت. شما بروید فردی را بیابید که این مهارت ها را بلد باشد. آنوقت همه چیز به خوبی و خوشی تمام می شود و کلاغ را هم آخر شب به خانه می رسانیم.
ارادت.

masale ine ke baziha migan behtare bache az in masael o moshkelat sar dar nayare va be gholi bachegisho bokone. badan be moghash hame chio yad migire. man movafeghe ghati kardane ziade bache too moshkelate zendegi nistam, masalan in ke pool nadarimo ina. ta hadi ke behesh latme nakhore khube vali bishtar na. man khodam az bachegi joft pa vasate hameye moshkelate khanevadegi budam, az hame chi ham khub sar dar miavordam. chizayi ke lozoomi nadasht man be onvane ye bache bedoonam. sareto bordam bebakhshid.

لوا:
سرم رو در نیاوردی مریم جان. خوب باشی.

من چند بار این پست رو خوندم٬ بعد فهمیدم که این پست مخاطب و یا مخاطب های خاصی باید داشته باشه؟؟؟ درست فهمیدم و یا کج فهمیدم؟؟؟؟؟هوممممممم

لوا:
نه اتفاقا. بحث جالبی بود که سر یکی از کلاس ها مطرح شده بود و بعد نمونه اش هم کم نیست. کلی بود بیشتر تا منظور خاص داشته باشد.
خوب باشی.

لوا جان سلام
آخرین مطلب وبلاگم به نوعی به این که نوشته ای مربوط می شود اما خیلی کلی تر. آنجا که از دنیای بیگانه ی زن و مرد در جامعه نوشته ام. اما از یک زاویه خیلی متفاوت
http://www.pouyashome.com/weblog/archives/000837.html
شاد باشی
پویا

لوا:
خواندم پویا جان. اتفاقا خیلی دلم می خواست که یک مطلبی هم بنویسم چون این ترم یک کلاسی داشتم به اسم خانواده ازدواج و جایگزین هایش که یک فصلش کاملا در مورد مطلبی بود که شما نوشتی. البته این مشکل طلاق عاطفی شاید در ایران خودمان یک مقدار پررنگ تر باشد که طرفین دیگر بعد از پانزده بیست سال زندگی مشترک و وجود بچه ها یک مقدار از قبح اجتماعی طلاق بترسند و بگویند مردم چه می گویند اگر ما در این سن جدا شویم این می شود که به قول تو فقط زیر یک سقف زندگی می کنند.

ممنونم از نظر لطفت به اینجا.

ممنونم لوا جان. از طرفی فکر می کنم این بیگانگی و باصطلاح طلاق عاطفی خیلی زودتر از آنچه تصور می کنیم بوجود می آید. خیلی ها بچه دار شدن را مرزی می دانند که زمینه برای جدایی روحی و عاطفی شروع می شود. شاید بخاطر اینکه بچه برای مادر قلمروی می شود برای ساختن دنیای خودش و برای مرد هم فرصت یا دلیلی برای به خودش پرداختن. برای جدا شدن محضری غیر از ترس از قبح اجتماعی، برای خیلی ها همین نداشتن مهارت های کاری و اقتصادی است. در اینجا معمولا زنان هستند که بازنده اند. برای عده ای هم بخصوص جوان ترها از دست دادن بچه است. و صد البته همان که خودت هم نوشتی یعنی نگاه اجتماع و فامیل
پویا

لوا جان، البته این قضیه برمی گرده بیشتر به خانواده هایی که وضع مالی اشون خیلی بد نبوده. هستن خیلی خانواده ها، در سطح زیر متوسط و پائین از نظر درآمد، که از اون طرف بچه رو از سن کودکی درگیر این قضیه می کنن البته از روی ناچاری و خب بحث کودکان کار به وجود می یاد. خلاصه فکر کنم تو این بحث باید وضعیت اقتصادی خانواده ها رو هم در نظر گرفت و اینکه چطوری بچه رو با مسئولیت پذیری اقتصادی درگیر کرد بدون اینکه امنیت روانی بچه رو در خطر انداخت. فکر کنم خودش یه هنر باشه که چطور بچه رو مسئولیت پذیر بارآورد بدون ایجاد آسیب های روانی.

لوا: اتفاقا مریم هم به همین اشاره کرده بود که گاهی درگیر کردن بچه ها از سن کم باعث عذاب وجدان یا به قول تو آسیب های روانی میشه. شاید پیشنهاد من- و به عبارتی اون بخش کتاب- در مورد درمیون گذاشتن مسایل اقتصادی با بچه ها خیلی به درد جامعه ما مخصوصا نخوره که چشم و همچشمی و تفاوت بین فقیر و غنی خیلی بارزه.
شاید مثلا یه راهش آموزش مسایل اقتصادی در خلال بازی به بچه ها باشه.
البته منظور من هم بیشتر از این پست مهارت های اقتصادی در زمان انتخاب رابطه و زیر یک سقف زندگی کردن- وقتی خرجها یکی میشه بود.

در هر حال ممنونم از تذکر مهمت. خوب باشی.

ببین راستش رو بخوای تذکر نبود، یه جور بلند بلند فکر کردن بود. یعنی خود من هم گیجم نمی دونم کار درستش چیه و چطور باید با بچه ها رفتار کرد، و از اون طرف خب مسئول بار آوردن بچه ها بهشون تو زندگی مستقلشون کمک می کنه. من سن پایینی پریود شدم. بعد یکی از اولین بارهایی که پریود شده بودم، نوار بهداشتی ام تموم شده بود. به مامانم گفتم. اونم که خسته بود و با بابام طبق معمول سر پول دعوا کرده بود وحقوق ماهش ته کشیده بود خیلی ساده گفت من پول ندارم برو به بابات بگو! من فکر کردم دنیا به آخر رسیده و ببین چه بدبختم که مامانم درک نمی کنه وضعیت بغرنج پریود بودن من رو و می گه برم در این مورد به بابام بگم و چرا آخه ما باید اینقدر فقیر باشیم که مامانم از ناراحتی بگه برو به بابات بگو! خلاصه بنده از غم این واقعه اولین و آخرین خودکشی عمرم رو کردم (بماند یه کاری البته کردم که هیچ جوری هیچ مویی از سر آدم کم نمی کنه!) درصورتی که بعدا متوجه شدم واقعا مامان من منظوری نداشته و اصلا از نظر اونها حرف زدن در مورد پریود با پدرت مساله خاصی نیست. من خودم تو ذهنم تابو داشتم و بعد فکر کردم چقدر فشار مالی خانواده زیاده که به احساسات من توجه نمی شه! نمی دونم متوجه می شی حسم رو یا نه. خلاصه حالا که به اون زمان نگاه می کنم می بینم چقدر ذهن بچه عجیب غریب تحلیل می کنه. از اونور هم مسئولیت پذیری اقتصادی از سن پائین به آدم در آینده اش کمک می کنه. خلاصه اگه این کتابه در مورد یاددادن مهارت های اقتصادی به بچه ها هم چیزی نوشته در موردش بنویس. شاید به درد تربیت فرزندان آینده امون بخوره! ;)

لوا:

صنم جان. فهمیدم چی می گی. الان خیلی عجله دارم باید برم سر امتحان ولی شب میام نظرت رو می نویسم. من خودم از این مشکلات کم نداشتم. حالا فکر کنم باید سر فرصت بشینم و بنویسمشون.