« چند نکته صفحه اصلی اگر این اطراف هستید این نمایشنامه را از دست ندهید »

دیروز با دوستی در کافه ای قرار داشتم که قهوه ای با هم بخوریم- هر چند آخرش به آب و آبجو ختم شد و نه قهوه. چهل و پنج دقیقه بیشتر راه نبود و من تصمیم گرفتم پیاده بروم. هوا هم که این روزها قیامت است.

برای خودم خوشحال راه می رفتم که یک ماشین سبز یک مقدار جلوتر ایستاد. من هم فکر خاصی نکردم تا از وقتی از کنار ماشین رد می شدم که دیدم آقای راننده شان لبخند تحویل آدم می دهند. من هم به نوبه خودم لبخند زدم و در حال رد شدن از کنار ماشین بودم که دیدم جناب راننده هم همراه با ما ماشینشان را حرکت دادند و بعد هم تازه دوزاری مان افتاد که بعله...

اصلا آنچنان لذت این نوستالژیا عمیق بود که با کلمات نمی شود وصفش کرد. یعنی فکرش را بکند بعد از چهار سال و اندی یک ماشین جلوی پایمان ایستاد که بلندمان بکند. آنقدر خاطره در ذهنمان زنده شد که می خواستیم برویم آقای راننده را در آغوش بگیریم. هرچند به جایشان تلفنمان را در آوردیم که طرف گوشی دستش بیاید و راهش را بکشد و برود اما خدایش خیلی خوب بود. فقط یک "جیگر کجا میری برسونمت" کم داشت که دیگر عیش نوستالژیایمان تکلمیل شود.

بی ربط نیست اگر این خاطره را هم بگویم.. سال اول دانشگاه بود و من و دوستم زیر پل گیشا منتظر تاکسی برای میدان گلها بودیم. یک آقای پرایدی آمد و ما هم کتاب ریاضی یک به بغل پریدیم نشستیم و ننشسته شروع کردیم به مسله حل کردن. آقای پرایدی گفت "خانمها یک نفرتان بیاید جلو بشیند. "من هم خوشحال گفتم" نه خیلی ممنون. مسله باید حل کنیم." حالا همه این حرفها پشت چراغ قرمز اتفاق افتاد. بعد چراغ سبز شد و ماشین راه افتاد و دو قدم آن طرف تر زد کنار و گفت "بفرمایید پایین. بفرمایید پایین." باز من خوشحال گفتم "آقا نرسیدیم هنوز که . گفتیم گلها." آقای پرایدی با قیافه حق به جانبی برگشت و گفت "مگه من آژانستونم؟ سوارتون کردم حال کنم شما هم حال نمیدی. بفرما پایین. بفرما پایین."
یادش به خیر. چقدر اون روز ضایع شدیم.

September 27, 2007 9:17 AM

Comments

آخی چه پرایدیه آدم صاف و صادقی هم بوده.

لوا:
آره . بی نوا حداقل دروغ نگفت.

Anar September 27, 2007 9:58 AM

اتفاقا این نوستالژی که میگی رو من دقیقا میفهمم چی میگی. برای خودم هم پیش اومده موقع دویدن یارو از تو ماشین یه چیزی داده زده نه تنها بدم نیامده بلکه به یاد قدیمها با خودم فکر کرده ام "اینها متلک بلد نیستند بگن که!"
حالا نمیدونم مازوخیست مزمنه یا نوستالژی بدخیم!:)

Anar September 27, 2007 10:12 AM

وقتی همچین موردی پیش میاد، نشون میده که ویتامین نوستالوژیتون افت کرده.

Jumper September 27, 2007 12:37 PM

ههه حسابی خندیدم :)

مرسی برای اونهمه مهمون نوازی،
نرسیدم این چند روز باهات تماس بگیرم ببخشید :(
لوا:
ممنونم جوانه جان. به ما هم خیلی خوش گذشت با اون رفیق هیولا! همه چی خوب بود غیر از اون آبگوشت کذایی!!
خوب باشی.

Javaneh September 27, 2007 1:29 PM

طرف چه پررویی بوده!! می زدین فکشو پیاده می کردین!!

لولو September 27, 2007 2:10 PM

اینجا این حالت نوستالژیک هر آن در حال اتفاق است.

حامد September 27, 2007 4:29 PM

پس حال و هواي ايران حسابي زنده شده !

Mehdi September 29, 2007 3:46 AM

Post a comment

(If you haven't left a comment here before, you may need to be approved by the site owner before your comment will appear. Until then, it won't appear on the entry. Thanks for waiting.)