این شعر یادتان مانده: " من از هیچی نمی ترسم...نه از تنهایی . نه از تاریکی؟"

الفی اتکینز یه لنگه پا ( اگه درست یادم مونده باشه روی صندلی ) می ایستاد و میگفت من از هیچی نمی ترسم نه از تاریکی نه از تنهایی !!

فکر کنم ترسهای شما يا ترس من که از بچگی و در محيط برامون نهادينه شده مثل مراقب بودن در شب یا در جاهای خلوت بسیار منطقییه و هر جای دیگه دنیا هم باشه این ترسها در افراد بوجود میاد برای بقا یافتن . همونطور که همه جای دنیا به بچه تدکر میدند که با غریبه صحبت نکن یا نرو . من امریکا زندگی نمیکنم اما اونطوری که از برنامه های خودشون میبینم یک شهروند آمریکایی شاید بیش از من و شما ترس درش نهادینه شده . از نگهداری و حمل اسحله با خودش تا ۶ تا چفت و قفل زدن پشت هر در و پنجره ای .
احتمال زیاد فقط يک تصميم فردی از طرف اون خانم بوده که ترسهاش و خطرهای احتمالی رو ناديده بگيره.
نهايتا هميشه اين تصميم خود ماست که به ترسهامون تن بديم يا نه

جه با حال، منم جند روز پیش داشتم به این موضوع فکر میکردم. من فکر میکنم هم ما رو ترسوندن و هم این خطرها وجود داشته. من هنوز اینجا میبینم که کسایی که از کشورهای دیگه هستن بدون ترس نصف شب تنها میرن تو خیابون ولی من هنوز میترسم از یه ساعت خاصی پام رو بیرون بذارم.

امنيت خانم ها در تاريكي خيابان تراژدي است انگار ...

راستش اون اولین روزهایی که ما اومده بودیم استرالیا، یه شب با همسرم ساعت یازده و نیم از سینما بیرون اومدیم و اتوبوس هم رفته بود. در نتیجه مجبور شدیم پیاده بریم خونه. نه تنها من بلکه همسرم هم می ترسید که این 20 دقیقه راه رو پیاده بریم.دوتایی دلمون رو زدیم به دریا و راه افتادیم. تو راه کلی دختر جوون و گوگولی مگولی و پیرزن هایی که به زور راه می رفتن رو دیدیم. راستش من جای اونا ترسیدم. ولی امنیته دیگه. چیزی که ما هیچ وقت نداشتیم. با اینکه باور کردیم که اینجا امنه، ولی ناخود آگاه همیشه کارامون رو طوری تنظیم می کنیم که 9 خونه باشیم.
خوش باشین

ببینم تو اهل ساری هستی؟

ّببين حرفت درسته كه شايد ترس درونت نهادينه شده
اما حتي اگه خيلي ورزشكار هم باشي من پيشنهاد نمي كنم با خيال راحت بري توي خيابون بلند و تاريك كه كسي هم نيست
منطق ميگه نبايد اين كار رو بكني
چون فقط كافيه يكبار از 250 باري كه از اونجا رد ميشي يه آدم مريض دنبالت بياد يا كمين كنه
در كل آدم بايد ببينه به صدمه بعديش مي ارزه يا نه
فكر نمي كنم هيچگونه بيارزه

وای لوا جان من عاشق الفی بودم.اون قسمت کارتونش هم که این شعرو می خوند وقتی بود که باباش مجبور بود تا دیر وقت سر کار بمونه و الفی هم توی خونه بود و برق هم رفت. واون واسه اینکه خودشو آروم کنه هی این شعرو می خوند.اونم وقتی که روی یه صندلی ایستاده بودوالله من نمیدونم ما که خودمون اینتجا اقنقدر می ترسیم و سعی میکنیم قبل از غروب آفتاب خونه باشیم پس این خارجکی هایی که میان ایران چرافکر می کند ایران خیلی امنه؟این اواخر که مهمون آلمانی داشتیم میگفت اینجا تو خیابون همه جا پلیس می بینی پس شما خیلی امنیت دارید!!!!!!!!.

توا می فهمم چی میگی
شهر ما 100 هزار نفر جمعیت داره سر تا پاش و جزو امن ترین شهرهای کاناداست ولی من هوا که تاریک میشه می ترسم برم بیرون راه برم
بعضی چیزا راست میگی با آدم می مونن
خوب باشی همیشه دختر

شعر قشنگی را در اون پست بالا گذشاته بودی. امنیت چیزیه که پزشکان اورژانس در ایران ندارن!