« لحظه های اردیبهشتی صفحه اصلی روزمره »

ققنوس

خلسه ام را دوست دارم.
سکوتم را
بی وزنی ام , بی وزنی مطلقم را
پروازم را,

سلولهایم رشد میکنند. رشد سلولها دردناک است.
استخوانهایم می شکنند و قلمه ای برای استخوان جدید نیست.

به خاکستر فکر میکنم و رویش از میان خاکستر.
اما شنیده ام ققنوس افسانه ای بیش نیست.

خاکستر شدن از من, باقی اش با افسانه.

May 8, 2007 02:04 PM