کلاسهای فنی -حرفه ای

من باشم برای ملت می‌نویسم که یه کلاس بارتندینگ برن و بعدش عین بنز پول درآرن! باور کن از همه چی بهتر جواب می‌ده!

لوا: وای گفتی. یه ریزه فقط ممه میخواد و دتز ایت!. من خودم چقدر میخواستم برم. یادم انداختی دوباره.

لوا
دستت درد نکنه.

لوا: کاشکی شما که گفتی خودت تجربه داری هم مینوشتی که بقیه بتونن استفاده کنن.

Baloot jan az inke inghadr khales va roo rast hama ro rahnamaee mikoni kheili khosh halam ,omidvaram hamishe movafagh bashi.
ba ehteram

لوا: شما بزرگوارید خانم!

از اتفاق من قصد مهاجرت دارم . امريکا نه ولي کانادا . فکر ميکنم شرايط اين دو شبيه به هم باشه . در هر حال اطلاعات خيلي مفيدي بود . براي کسايي که توي مرحله تصميم گيري هستمن فکر ميکنم خيلي مفيد باشه . ممنون

لوای عزیز سلام
من هنوز متن تون رو کامل نخوندم اما خیلی تحت تاثیر این همه همت و زحمتی که برای راهنمایی دوستان کشیدین قرار گرفتم. جداً مرسی برای وقتی که صرف می کنین و دلسوزی هاتون. می دونم با وجود مشغله های دیگه تون چقدر باید سخت باشه . فقط خواستم به سهم خودم تشکر کنم و خسته نباشید بگم.

لوا: اختیار دارید خانم معلم. بقیه گفتند . ما استفاده کردیم و میکنیم, اگه هم بشه ما باید قدم کوچکی برداریم. کلی روحیه دادید. مخلصیم ما. ( جانم فدای برو بچه های دپارتمان جامعه شناسی)

من به کلاس بارتندری رای میدم.
لوا جان گفتی یه چیزایی لازم داره مثلن چه کاپی رو توصیه میکنی احیانا اگه کسی تصمیم داشت سایز عوض کنه!؟

لوا: کاپ دی به بالا!!

مرسی لوا از این مطلب خوبت

یه سوال تخصصی داشتم؟
می خواستم بدونم اگه کسی تویه ایران تویه رشته تخصصی خودش (برنامه نویسی و مهندسی نرم افزار) درآمد خوبی داشته باشه مثلا بیشتر از 1 میلیون هرماه. اگه بیاد اونور اوضاعش چطوریه؟ یعنی می تونه راحت کار پیدا کنه؟ البته با توجه به همه اون مواردی که تویه پست گفتی.

لوا: فرهاد جان.
چه برنامه ای؟ یعنی باید ببینی که اون برنامه ای که اون فرد مینویسه و تو ایران تقاضا براش هست اینجا هم وجود داره یانه. به طور کل وضع کامپیوتری ها خوبه اما باز هم بستگی به نوع کاری داره که میخواد ادامه اش بده. ( و البته هزار و یکجور شرط دیگه که کجا میخواد بره و کی قراره پشتیبانی اش کنه و وضع زبان البته).
باز کار رو قبل از اومدن حتما جستجو کنید. با شرکتهایی که فکر میکنید تو شهر مقصد هستند تماس بگیرید. سایتهایی مثل کرگز لیست ( که امیدوارم تو ایران فیلتر نباشه) یه ایده کلی از بازارهای کاری محلی به شما میده.
جزیات رشته تون رو به انگلیسی جستجو کنید و ببینید بازار کار تو مقصد چطور هست. یکی از بهترین راه ها هم اینه که یک ایرانی رو پیدا کنید که تو اون رشته داره کار میکنه. مسلما مثل من کلی نظر نمیده و زبان رشته خودتون باهاتون صحبت میکنه.
زبانتون اونقدی خوب هست که اگه همون کاری رو که الان تو ایران میکنید قرار باشه به زبان انگلیسی انجام بدید از پسش بر بیایید؟

Leva Jan: A very good post, written from your heart which is helpful to others, as usual. I just wanted to add that it is so important for families to stay together through the difficult time of transition, and to not let the move create distance among them. This is especially important for Iranian men to observe.

I believe more than having to work as a boss-boy, a gas station attendant, a janitor, or a mechanic, what kills educated Iranians, especially Iranian men, is the immediate distance that grows between them and the rest of their families when they come to US. Their kids go to school, learn the language, adapting to the norms of the society, and blending into their immediate communities. The woman might initially have an equally hard time as the man, but in time she will start appreciating some things which were harder for her to do in Iran, such as working and earning money and becoming a true and deserving partner in the marriag, growing as a result of the experience and education available to her, and learning about her rights in this society. It is Iranian men who suffer because their patriarchal or psudo-patriarchal positions cannot be upheld when the children get into their own lives and the woman begins finding her own identity.

This is hard. Over the years I have witnessed so much depression, sadness, abuse, divorce, and even suicide having to do with this sadness for Iranian men. My suggestion is:

1. Families who plan to immigrate, learn English as thoroughly as they can in Iran. It is cheaper to learn it there and it gives immense power to the new immigrant to know the language. That way, also, when they are here children of the family won't gain so much power over their parents simply because they can understand English better than their parents. If they didn't learn English in Iran, they should quickly get busy learning it here. Aside from attending classes, they should put their reservations aside and embrace the society in which they now live, finding friends and companions, and starting to learn how to speak English,
practicing whenever they can. I practiced with an old American lady who loved to talk!

2. I have also seen successful cases of people taking their vocational training in Iran, and spending minimal time here before gainful employment, just passing the tests and getting their licenses. A good example of this is cosmetology training, where I have known women who were trained in Iran, and made a successful transition here with attending minimal classes here and going to work as hair stylists.

3. Much like any other challenge in a marriage, immigration tends to put extra burden on relationships and if they are not strong enough, they will break; just as strong relationships tend to get stronger with these challenges. My suggestion is that people know how hard this will be and choose it with open eyes.

4. I suggest families putting aside time to talk and to share experiences and to plan for their future together. This is too easy to lose in America, where people get absorbed in television, and fear and shame and anxiety keeps people to themselves and quiet. Families should make an effort to talk and to support each other, building a stronger family.

I know this was too long. But it is my two cents' worth in the face of all the effort you put in it.

لوا: نازی جانم یک دنیا ممنون. من میدونم که خیلی ها نوشته های انگلیسی رو دنبال نمیکنن. برای همین با اجازه ات من نوشته هات رو ترجمه آزاد! میکنم و به زودی تو یه پستی میذارم. همه مواردی که گفتی درست بود و واقعا لازمه که تازه مهاجرین اونها رو بدونن. حتما ترجمه اش میکنم.

چطوری با بیژامه خانم جان؟

hahahah! Right now I'm in my business suit, but what I had on on Saturday was a far cry from this! It was so stressful. Love you Leva! Really do. Be good. Be happy. Spread love and understanding as only you can!

قربان یعنی واقعا این بارتندرهای شما در شمال کالیفرنیا همه کاپ دی به بالا دارن؟ اگه واقعا اینجوریه که اجازه بدید ما اسباب‌کشی کنیم بیایم اونجا!

لوا: میبینم که ماشالله سر رشته هم داری و از ادبیات مخصوص ویکتوریا سکرت هم بی بهره نیستی!!

خدائيش پستت واسه من خيلي به درد بخوره. فقط چند تا سوال: در مورد دوره هاي فني و حرفه اي اي كه در ايران گذروني و تسلط كامل هم روشون داري و مدرك ترجمه شده وزارت كار رو هم داري چي؟ اونجا قبولشون دارن؟ جريان اون وامي كه براي تحصيل- دوره كوتاه مدت يا دانشگاه- دولت به مهاجرها ميده چيه؟ راسته؟

لوا: برای یه رشته های به جواز ایالت احتیاج هست. یعنی حتی اگه دوره اش رو نگذرونید ( که برای اغلب رشته ها باید گذروند چون نه تنها واحدهای شمارش و اندازه گیری فرق میکنه بلکه تکنولوژی اش هم فرق داره) باید امتحانش رو بدید تا جواز کار بگیرید. آرایشگری مثلا از اون دسته هست.

وام رو تقریبا به همه کسانی که واجد شرایط هستن میدن. اما قوانین ایالتی فرق داره. باید ایالت مقصد رو مشخص کنید و تو اون تحقیق کنید. اما تو بیشتر ایالتها شرط یک سال اقامت و بعد استفاده از مزایای دولتی هست.

چیزی در مورد شیلتر(shelter)شنیدی ؟
میگن برای کسی که تازه وارد آمریکا شده و به خاطر کوچکتین مشکل بهش تامدت 9 ماه پناه میدن ،دوره درسی یا همون فنی حرفه ای که
گفتی میذارن و در آخر اون رو ملزم میکنن که سر کار بره و زندگی مستقل خودش رو شروع کنه .از طرفی هم با حمایت دولت لوازم و مایحتاج یک زندگی رو براش تهیه میکنن.

لوا: چه امریکای خوبی؟ کجاست ما هم بریم؟ :دی

ببین داریوش جان. همونطوری که تو جواب بقیه گفتم قوانین ایالتی خیلی فرق داره. یعنی هرکدوم مثل یه کشور مستقل عمل میکنن. در ضمن اگه تو با گرین کارت یا با دعوتنامه اومده باشی کلا وضعت با کسی که به عنوان پناهنده وارد میشه فرق داره. اگه مزیت دولتی از قبیل پول خوراک و مسکن هم باشه شامل پناهنده ها هست نه کسی که با گرین کارت اومده. این از این. اما خدمات پناهنده ها هم یکسان نیست. مثلا تو کالیفرنیا پول مسکن داده نمیشه و فرد پناهنده خودش ملزم هست بره دنبال خونه ( واسه همین پناهنده ای که کسی رو نداره کمتر به کالیفرنیا میاد) اما دولت با توجه به تعداد خانوار و سن افراد تا یه مدت پول خوراک و مخارج پزشکی رو پرداخت میکنه. یا تو ایالت آتلانتا ( تا جایی که من میدونم) دولت برای پناهنده ها خونه هم تهیه میکنه و تا چند ماه اول کرایه خونه رو هم میده. میگم که. خیلی قوانین ایالتی متفاوت هست و این فقط دوتا ایالت از پنجاه و دوتا بود که من میدونستم.

می دونی چیه لوا؟
مشکل اصلی اینه: طول می کشه تا بتونیم ذهنیاتمون رو، با واقعیت های اینجا منطبق کنیم. تا نپذیریم که باید از پایینترین موقعیت ها شروع کنیم، مرحله صعود آغاز نمی شه، اگه بخوایم غیر از این باشه، باید یا پول زیادی همراه بیاریم یا اینکه سواد بالایی داشته باشیم.(به نظر من اگه این ها رو هم داشته باشیم که مهاجرت اشتباست! ) این ها رو من هم تازه دارم می فهمم بعد از کلی درگیریهای شدید ذهنیی که با خودم داشتم. به هر حال این پذیرش، مرحله خیلی سختیه، خیلی سخت!!!

لوا: کاملا درسته.

hamishe khanande matlabeton hastam. omidvaram khodet ham mofagh bashi.zaferani

سلام مرسی بابت راهنمایی هات لطفا اسپل انگلیسی کرگز لیست رو که گفتی بگو تا بتونیم استفاده کنیم
مرسی

به این مطلب در وبلاگ “زندگی و جادوی مردساز”
http://80post.blogfa.com/
لینک داده شد

this site is very good thanks alot