وقتی دلمان میخواهد رویاهایمان واقعی باشد یا انقلاب بلاگی در ایران

سلام.راستش من نمی دونم این نوشته دقیقن به موضوع یا اتفاق خاصی بر می گرده یا یه مطلب کلیه.اما به نظرم اگرچه صرف نوشتن نمی تونه کاری رو جلو ببره اما خیلی کارهاست که از همین وبلاگستان بر میاد و در حال انجام هم هست.وبلاگستان فارسی نمونه یک اجتماعه که به نظر من دقیقن به همین دلیل که قشر خاصی که من اونها رو قشر پیشروجامعه ایران می دونم کارهای خیلی بزرگی می تونه انجام بده.یک مطلب کلی در ادامه همین بحث می ذارم تو وبلاگم شاید بیشتر منظورم رو روشن کنه.

شاید توقعمون بالاست و یا رویاهامون زیادی قاطی زندگی.. باید از وبلاگ توقع وبلاگ را داشت و همون کارکردی که داره نه بیشتر.
به همین سادگی.. جایی برای دیدن و نوشتن و خواندن و یادگرفتن.

صد البته محیط وبلاگ یک محیط شخصیه و هر کسی آزاده توی اون از هر چی که می خواد بگه و طبیعتن همه هم از اینکه می دونن خونده می شن خوشحال خواهند شد.اما بر خلاف شما من معتقدم ما مهمیم.و هر کدوم که بیشتر خواننده داریم مهمتر.اوضاع داخل ایران رو فکر نمی کنم فراموش کرده باشی.انقدر حرفهای نگفته توی سینه تک تک ما هست که از هرجایی برای بیانش استفاده می کنیم و از اون طرف انقدر حرفای نشنیده وجود داره که شنیدنش از هر بلندگویی غنیمته.امیدوارم منظورم رو بفهمی.موفق باشی

kheili khoob bood balootak,che ghashang gofty!

وقتی رویاهای ادما جای واقعیت و براشون میگیره که نتونن توی دنیای واقعی به اونها برسن
و واقعا یه فرق اساسی هست بین رویاهای روشن فکرای ما و رویاهای مردم و شاید سخت بشه مردم رو قانع کرد که اگر به مثلا دمکراسی برسی به اونی که تو هم می خوای که مثلا یه زندگی راحت و اروم بادوامیه میرسی
و بلاگ داشتن و نوشتن همون طور که گفتی رسالتی نداره و یه جاییه که ادما کم یا زیاد می تونن خودشون باشن و به رویاها شون یه کمٌکی بدون ترس فکر کنن

یه سری هم این وسط ادعاشون میشه که خوب
بشه اون هم ارزوهای اونا بوده

چی شده جونم؟ بی‌قراری؟!
خوب این‌که معلومه ما رییس‌جمهور ایران رو تعیین کردیم و سازمان ملل هم برنامه‌های تحریمی‌اش را بر اساس وبلاگ تو و من می‌چیند. بالاتر از اون، وقایع دنیا رو هم ما تعیین می‌کنیم. من راجع به شاتل می‌نویسم، اون فردا سقوط می‌کنه، تو راجع به لـذت جـنـسی می‌نویسی، گندِ رسوایی اخلاقی‌ی محافظه‌کارهای امریکا در می‌آد!
چه حرف‌ها می‌زنی دخترم!

لوا: ما بیشتر جنبه سق سیاه رو داریم بنابراین!

از بین اساتید و دانش آموختگان علوم ارتباطات (حداقل توی دانشگاه علامه) نشنیدم که کسی وبلاگ نویس ها رو به عنوان سایبر ژورنالیست قبول داشته باشه.اما هیچ کدوم هم ننقش وبلاگ رو در آگاهی رسانی و به خصوص راهی برای دور زدن فیلترینگ خبری تکذیب نمی کنن.برای جامعه ما وبلاگ اگر چه به هیچ عنوان شفا دهنده نیست اما تسکین دهنده هست چه اونهایی که دوست دارن از خودشون بنویسن چه اونهایی که کار خبری می کنن.

فردا که ما با وبلاگامون شهبانو فرح رو برگردوندیم و من شدم وزیر کشاورزی بهت میگم

لوا: شما کار پیدا بکن ( دارم تیکه میندازم بهت. بگیر) وزیر هم شدی بشو...قدم اول مهمه مادر جان...

اگر به جاي اون كلمه خودخواهي يك چيز ديگر مينوشتي ديگر واقعا يك پست تمام عيار بود

من در این مورد با شما خیلی موافقم
جمع وبلاگ نویسای حرفه ای ایرانی چند نفره؟ چند تا وبلاگ معتبر داریم؟50 تا؟100 تا؟300 تا؟1000 تا؟
حالا این 1000 نفرم هی به هم استناد می کنن
و بعد باور می کنن مطالباتشون خواسته های توده ی مردمه!
و این قدر خودشون رو بر حق می دونن که فکر می کنن در قبال مردم "رسالتی" دارن ...و نظراتشون رو "اشاعه" هم می دن
اما وقتی قراره یه دختر زن هشتمه یه مرده دیگه بشه (که در جنوب ایران و بین عرب ها اصلا هم عجیب نیست و این کارو بر خلاف میلش هم می کنه) تغییر نام خلیج فارس و فضای باز سیاسی پشمم نیست!
در ثانی چند تا از این 1000 وبلاگ نویس تو ایران هستنن؟
-به هر دلیلی 999 تاشون این جا نیستن و تصمیم دارن کنترل از راه دور اصلاحات کنن!

آره واقعاکاش بتونیم این یه گوله جا رو واسه دل خودمون نگه داریم.
نمیدونم شاید بلاگستان فارسی یه جورایی مدینه فاضله ما شده!

من کاری ندارم که وبلاگ تو مهمه یا نه. وبلاگ من که خداییش خیلی مهمه. من اصلا آخر آدم مهمم. پستهایی که من می‌دم جون همتون رو نجات داده و خودتون بی‌خبرید. چون اسرافیل که باید بوق می‌زد، نشسته و داره آرشیو من رو می‌خونه. یادش رفته باید قیامت رو اعلام می‌کرد. حالا باز تو هی بگو مهم نیستید! مهم نیستید!

باهاتون به عنوان چهل ساله ای که در ایران زندگی می کنه و به وبلاگ ها و وبلاگ خونی علاقه داره موافقم . با اینکه در محیط های کاری من همه ادم های تحصیل کرده هستن اما در رنج سنی سی و پنج به بالا راستش کسی رو ندیدم که علاقه ای به پدیده وبلاگ داشته باشه . اگه هم در اینترنت چرخی میزنن صرفا روی سایت های خبری هستش . بیشترشون اطلاع چندانی از وبلاگ ها و ماهیتشون یا ندارن یا اونا هم که دارن بیشتر به چشم یه سرگرمی بهش نگاه میکنند و حتی واسشون جالبه که مثلا من نوعی به وبگردی علاقه دارم . حتی بعضی ها وبلاگ رو چیزی در حد پدیده چت میدونن واسه دختران و پسرانی که بدنبال جفت یابی هستن . در ضمن کامنت اقای سیاه خیلی بانمک بود :دی

یه دوستی توی وبلاگ من کامنت گذاشته بود و انتقاد کرده بود از رفتن من به سمت روزمره نویسی و ساده و سطحی نویسی! در جوابش حرفهایی که نوشتی رو بطور خلاصه تر بهش گفتم. گفتم که دوست دارم توی این وبلاگی که راه انداختم، توی این جایی که برای نوشتن دارم، هر چی دوست دارم، اون چیزهایی که به ذهنم میرسه، هر چند سطحی از دید خودم و دیگران، بنویسم و خودم رو تخلیه کنم.

Welldone dear,welldone.

Welldone dear,welldone.

ايول بابا بالاخره يكي پيدا شد يه حرف درست حسابي بزنه به خدا خسته شديم از اين همه افه چس تركيديم از اينهمه كلاس خركي به خدامن خودم ديدم همون دسته ها و گروه ها كه مي گي اين كارا فقط ظاهر بازيشونه به جز دنبال دوست دختر و پسر بودن چيزي نمي خوان. البته همه رو با يه چوب نمي زنم اما اونايي رو كه ديدم ميگم. بايد با واقعيت روبرو شد. خيلي خوب بود ممنون. حال كردم.