اندر آداب مهمانداری و رسومات وطنی و فرنگی در این باب

لوا جونم
اصلا «حوصله مهمون نداشتن» حق مسلم شما نیست بابام جان!! مگه نمی دونی که ما توی فرهنگمون حق نخواستن و تن ندادن به چیزی رو نداریم... !؟!
بده... عیبه...
;-) ;-) ;-) ;-) ;-)
بوس بوس،
--سوسکی

جالب بود! بعضیاشو نمی دونستم. این موارد مختص به بعضی ایالتهای آمریکاس یا همه ش یا مثلاً اروپا و اقیانوسیه هم همینه؟

لوا: والا من از اروپا و استرالیا خبر ندارم. استرالیا رو که اصلا نبودم و اروپا رو هم سیاحتی گشتم و زندگی نکردم. اما خوب میشه کسانی که اونجا زندگی میکنن بیان و نظر بدن.
این طرفها کم و بیش همینطوره.

به نظر من که این رسم خیلی خوبه. البته فکر کنم یه 3 یا 4 قرن طول بکشه که تو ایران یه همچین چیزی جا بیفته!!
راستی، من به شما لینک دادم.

كميته مدافعان حقوق وبلاگ نويسان در راستاي مخالفت با طرح ساماندهي وبلاگها و سايتهاي فارسي فراخواني تهيه كرده و از شما دوست وبلاگ نويس نيز دعوت مي شود در اين امر ما را همراهي كنيد .لطفاً براي مشاهده متن اصلي فراخوان به سايت مربوط مراجعه كنيد.
http://cobraweblog.blogspot.com

خیلی برام جالب بود. ولی یه‌جورایی خوشم نیومد از این حالت. البته من خودم اهل مهمونی و اینا نیستم، ولی برام عجیب بود که بری خونه‌ی کسی و راحت جلوی تو غذاش رو بخوره و تعارف بی تعارف...
البته این‌جور موارد درست و غلط نداره... بله بله می‌دونم. منم حالیمه!

لوا: شما خیلی بیشتر از این حرفها حالیته جناب.

مشکل ما اینجاست که مسائل فرهنگی رو بامسئله‌های دیگه مثل مسائل دینی قاطی کردیم و مطابق میل خودمون تغییرش دادیم. نتیجه‌اش هم این شده که در هر مهمانی یا جشنی 2 برابر تعداد دعوت شده ها آدم میاد.چون که اعتقاد بر اینه که "مهمان حبیب خداست" و هر چی بیشتر حبیب باشه بهتره.در حالی که در بقیه‌ی جاها مثل جایی که شما هستین اعتقاد بر اینه که در هر مهمانی باید هم مهمان راضی باشه هم میزبان. تنها چیزی که توی مملکت ما اصلاً بهش توجه نمیشه.

سلام
من از سوئد می نویسم. اینجا معمولا نمی گویندکه چه می حواهند درست کنند برایتون ولی خیلی مودلانه می پرسند که آیا چیزی هست که دوست نداری یا نمی خوری و اگر بدانند که مسلمان هستی و نمی شناسندت معمولا مشروب سرو نمی کنند وقتی تو هم هستی مگر اینکه بگویی که هر چه می خواهید بخورید بنوشید از نظر من اشکالی نداره ولی مثلا من نمی خورم...

دوست مامان من رفته بود با همسرش آلمان برای انجام ماموریتی
این خانوم از صبح تا شب تو خونه تنها بوده و برای اینکه حوصلش سر نره هی غذا می پخته و کلی میداده به همسایشون
چندین شب هم همسایشون رو دعوت می کنن برای شام خونشون
بعد از مدتی همسایه که آلمانی بوده اینارو دعوت می کنه خونشون.اینا هم میرن وقتی میرسن میبینن که همسایه داره با بچه هاش شام میخورن بدون اینکه تعارف کنن به اینا.این بیچاره ها هم گشنه بر می گردن خونشون

خوب منم از مهمون سرزده بدم میاد و نمیتونم واقعا غیر از چایی پذیرایی دیگه ای بکنم !
اما راستش از این مدل دعوتنامه ها هم خوشم نیمود !
دوس ندارم به مهمونم بگم غذا چی چی داریم .
هر کاری رو نمیشه تو هر فرهنگی اجرا کرد و به نظر هم قشنگ بیاد !
من عمرا بتونم جلوی مهمونم شام بخورم و دعوتش نکنم ! شده یه نیمرو که میتونم درست کنم!
حالا منتظر بقیه اش هستیم.

حالا یه چیزی بگم از اون اولین روزایی که از ایران اومده بودم اینجا.
سر کار از خونه غذا می بردم و قبل از اینکه شروع به خوردن کنم به رسم ایران به همه 10 - 20 نفری که سر میز بودن اول تعارف می کردم و توضیح می دادم که این چی چیه و بعدش که همه میگفتن نه مرسی و با نگاههای عاقل اندر سفیهشون نگام میکردن شروع میکردم به خوردن... بعدش یکی از ایرونیهای قدیمی تر اون شرکت بهم گفت که بابا اینجا اوکی هست که غذاتو به کسی تعارف نکنی و سرتو بندازی مثل گاو پایین و غذا تو بخوری... بعدشم ملت اینجا چون هزار جور آلرژی عجق وجق دارن و ممکنه آلرژیشون کار دستشون بده با غذایی که تو بهشون تعارف کردی بعد ممکنه برن سو کنندت و برات دردسر درست شه... بی خیال بابا!!
اقلا اول ازشون بپرس به مواد لازم در فسنجون آلرژی دارید یا نه؟
خلاصه که اف.اُ.بی. بازی درآوردم بدجور!!

چیزی که برای اونها قابل هضم نیست مسئله تعارف ماست که اصلا درک نمیکنند یعنی چی!چند تا از دوستهای آمریکایی ما بعد مدتها این عادت ایرانی ها رو فهمیدند.هردفعه که میرم خونشون کلی غذا به زور تو بشقابم میریزن و بعد میگن:no tarof,just eat!
تعارف کردنشون هم بدون احساسه
راستی سرکار دنا لوا کورلیونه من با اجازه لینکتون کردم.میخواستم ازتون خواهش کنم مادرخوانده وبلاگ من بشین. برای مراسم غسل تعمید هم میریم محله نورث بیچ سانفرانسیسکو یک کلیسای ایتالیایی پیدا میکنیم
:D

من اصولا آشپزی نمیکنم که بخوام نگران غذا دادن به مهمون باشم. ورش میدارم با خودم میبرم بیرون هرچی من میخورم اون شب اونم بخوره. البته دروغ چرا دوستای ایرونی و غیر ایرونی خیلی بی توقع شام ناهار بهم دادن. شده شام میپزن میارن باهم میخوریم. اونا شام میارن من فیلم و اینا یا من پیتزا سفارش میدم. اما خوب این زندگی دانشجوییه و مجردی. اما کلا من واسه مهمون داری و جایی رفتن خیلی آسون گیرم.

سلام
عجب خاله باحالی
و اما جواب به من به ابن خاله نازنین

"خاله جان
خواهرزاده فدایت
مارا همان فسنجان بس
که طاقت وصال قورمه سبزی نیاوریم
با بودن هیچ چیز هم روی میز مشکل ندارم"
علاوه بر مادران
بهشت زیر پای خاله ها هم هست

خب مي دوني .. من با اين هايي كه تو گفتي اصلا مشكلي ندارم . خيلي بامزه است كه آدم بدونه قراره چي بخوره .. و خيلي عاليه كه اين قدر براي مهمون اهميت قائل باشند كه بگن اگه با الكل مشكل داري بگو و ... بنده شخصا معتقدم (مهمون خر صاحبخونه است و اگه خوشت نمياد از الكل مي توني توي خونه ي خودت مشروب سرو نكني . اما اين جا خونه ي منه و هرچي من مي گم درسته . مفهوم شد ؟؟ )
خيلي خشانت بار بود ؟؟

سلام من از آلمان مينويسم.اينجا هم رسوم مهمانداری کم و بيش شبيه به مواردی ست که شما بهشون اشاره کرديد مثلا عروسی ها.معمولا کسی سر زده منزل کسی نميره.به ندرت هم ميشه که آدم برای صرف غذا به منزل کسی دعوت بشه.قرارها بيشتر بعدازظهر برای قهوه و شيرينی يا شب بعد از شام هست یا در صورت بزرگ بودن گروه میرن بیرون همدیگر رو ببینن که در اين صورت هم هر کسی پول خودش رو ميده.(که به نظر من خيلی هم کار خوبيه ولی دوستان ايرانی من با اين مورد مشکل دارن.ممکنه در يه فرصت ديگه و پستی ديگه به اين موضوع هم بپردازيد؟) دلیلش هم کوچک بودن خانه ها در اینجاست و این که امکان پذیرایی از مهمان به تعداد زیاد نیست. فقط اينکه من تا به حال به اين مورد برخورد نکردم که کسی (جز برای عروسی در صورتی که غذا سر ميز پرسی سرو بشه و بوفه نباشه) از من بپرسه که چيزی هست که دوست نداشته باشم.الکل رو هم خیلی از اروپايی ها اغلب فراموش ميکنن که بپرسن با این که میدونن که مهمان مسلمان هست.چون در زندگی روزمره خودشون جا افتاده،مثل خوردن چای در ايران خودمون.ما هم معمولا از مهمان نميپرسيم که چای ميخوری يا نه.چای هميشه در ايران سرو ميشه،قبل يا بعد از غذا.يادمه يک بار با بچه های دانشگاه که از کشورهای مختلف بودند رفتيم منزل يکی از استادها و هر کسی يه غذا از مملکت خودش درست کرده بود (راستی اين نوعش هم هست که هر کی يه غذايی مياره).يه دختر فرانسوی سالاد ميوه درست کرده بود که خيلی خوشمزه بود.ازش پرسيديم که چی توش ريخته.گفت فلان و فلان و فلان چيز و چند قطره هم لیکور میوه! همکلاسی های اردنی من که مشغول خوردن بودند،فوری قاشق ها رو گذاشتند زمين و اين دوست فرانسوی ما طفلک شروع کرد به معذرت خواستن که فراموش کرده همکلاس های مسلمون داره و به عادت هميشگی ليکور رو ريخته.

من خودم با مهمون ناخوانده داشتن مشکلی ندارم. اما طرف باید پیه از در رانده شدن رو هم به تن خودش بماله. شام هم آدم اگر نداره، ۲ تا تخم مرغ که می‌شه خورد. یا زنگ می‌شه زد پیتزا بیارند. اما اینکه میزبان بشینه غذا بخوره و مهمان نگاه کنه یک کمی همچین حال آدم رو بد می‌کنه. من رو یاد این فیلم‌ها می‌ندازه که کدخدای ده پولداره و مردم فقیر هستند و کدخدا داره رون مرغ رو به دندون می‌کشه و بچه‌های گرسنه دارند نگاه می‌کنند. البته میزبان کدخدا نیست و میهمان هم رعیت نیست. اما حسش شبیه اون حس دوست نداشتنیه.

ما توی ایران هم نه مهمان سرزده داشتیم نه سرزده جایی می رفتیم. رعایت اینکه مهمونمون چی نمی خوره (ماهی، پیاز، دارچین...) راهم می کردیم طبیعتا. اما وقتی تنوع آدم ها بیشتر باشه شاید این دعوت نامه ها هم خوب باشه.

همه چیزش خوب بود به نظرم جز همون قسمتی که باید لباس رسمی بپوشی و با شلوار جین و کتونی راهت نمیدن!!!!!!!!!!!