مقام سرباز

درست میگی. جالبه چطور ما متنفر می شیم از کسی که رفته برای دفاع از ما جنگیده. سوال خیلی خوبیه.

لینک ژرفا یونیکد نیس لوا جان.

واسه اینکه این جا جنگ به زور مقدس شده.

من یک سال مدرسه ی شاهد می رفتم. شاید بعدن بنویسم از اینکه چقد ذهنیت من فرق داشت در مورد اون آدما با واقعیت.
و اینکه اکثر اون هایی که من دیدم اون جا، نه تنها چیزی از قِبلِ کشته شدن و مفقدالاثر و مفقودالجسد و جانباز شدنِ اعضای خونواده شون نگرفته بودند، بلکه حتی از سهمیه های جورواجوری که برای ورود به دانشگاه و جاهای دیگه داشتن هم استفاده نمی کردن...
یادم میاد اون خانومه رو که اومده بود دنبال دخترش در مدرسه و با من حرف زد و می گفت از سختی های زندگیش و پونزده سال دست تنها بزرگ کردن دخترش بعد کشته شدن شوهرش و اینکه حتی یک ریال از بنیاد شهید پول نگرفته، چون همسرش برای وطنش کشته شده نه چیز دیگه و اینکه چقد ناراحته از اینکه از اسم اون امثال او استفاده میشه.
آژانس شیشه ای رو همراه همون بچه ها دیدم و اون جایی که رحمان رضایی می گفت من وقتی رفتم جمنگ یه تراکتور داشتم و وقتی برگشتم همونم نداشتم، از ته دل می فهمیدم چی میگه.

من فکر می کنم یکی از بزرگترین دلیلش این بود که به صورت افراطی به تعریف و تمجید از رزمنده پرداختن و یا اینکه یه رزمنده یا سرباز رو کردن تافته جدا بافته و سعی کردن تو ذهن ما اونا رو و زندگیشون رو جدای از زندگی مردم عادی نشون بدن.به همین خاطر ما اونارو از خودمون دور دیدیم وبا خودمون متفاوت دیدیم و اینا همه باعث شد که نتونیم خوب بشناسیمشون

چون از جنگ سوءاستفاده کردند برای سرکوب. چون حرمت سربازها رو که برای دفاع از مملکتشون به جبهه رفته بودند و خيليهاشون تازه چپی و لامذهب و عرقخور و همه چيز بودند جز حزب‌اللهی با چسبوندنشون به شعارها و تبليغهای مزخرف مذهبی خودشون از بين بردند. اونهايی که توی خيابون من و تو رو اذيت ميکردند بيشترشون تا به حال جبهه رو از دور هم نديده بودند لوا جان. سگهای نگهبانی بودند که در نزديکی مرکز قدرت مونده بودند تا پاچهء ماها رو بگيرند.

لوا جان پیشنهاد می کنم که فیلم " اشک سرما " را ببینی.
نشون میده که آدمهایی که جنگیدن، از جنس مردم عادی بودن .
نخستین فیلمب که باعث شد به این آدمها از دیدی دیگه نگاه کنم هم "هیوا" رسول ملاقلی پو ر بود.
این آدما برام خیلی نا شناختن، انگاری که الآن هم ، اونایی که از مردم عادی بودن، ناپدید شدن. من هیچ آدم معمولی که اون موقع جبهه بوده و الآن هم مانند یه آدم عادی زندگی کنه را نمی شناسم.

Dear Baloot, I found this video link in http://biandish.blogfa.com/.
After watching it I cant stop crying
http://www.youtube.com/watch?v=mkXdXqHqkds&mode=related&search=

همیشه انگل‌هایی هستند که با تغذیه کردن از جریان گرم خون یک موجودیت زنده، بخواهند به زندگیشون ادامه بدند. کسایی که رفتند و جنگیدند با ریش ۱۸ سانتی‌متری و صورت‌های کریه نرفتند. شرایط جنگ تیپشون رو این طوری کرد. کسایی که رفتند جبهه، قبل از جنگ هر روز زیارت عاشورا نمی‌خوندند، شهرام شپره گوش می‌کردند و با رفیقاشون می‌رفتند دربند جیگر می‌خوردند. شرایط و فشار جبهه باعث می‌شد که به زیارت عاشورا پناه بیارند. حالا الآن یک مشت میمون کثیف که هیچی از علاقه به همنوع و ایثار نمی‌دونند میاند و ۱۸ سانت ریش می‌گذارند و لباس‌های سبز می‌پوشند و زیارت عاشورا رو هفته‌ای ۷ بار می‌خونند و به خودشون می‌گند ادامه دهندهٔ راه شهدا! و می‌شند تصویر رزمنده‌ها برای نسل الآن. تصویری که اصلاً جذاب نیست و اصلاً قابل هضم نیست و بدتر از همهٔ این‌ها اینکه اصلاً درست نیست! خیانتی می‌کنند که خودشون هم نخواهند فهمید. خیانتی می‌کنند که خودشون هم نخواهند فهمید ... و تنها چیزی با ارزشی که خیلی بی‌ارزش‌تر از آنچه باید، به هدر رفته، به هدر رفته! به هدر رفته! خون هزاران جوان شاد، توانا و محترم ایرانیه!

همیشه انگل‌هایی هستند که با تغذیه کردن از جریان گرم خون یک موجودیت زنده، بخواهند به زندگیشون ادامه بدند. کسایی که رفتند و جنگیدند با ریش ۱۸ سانتی‌متری و صورت‌های کریه نرفتند. شرایط جنگ تیپشون رو این طوری کرد. کسایی که رفتند جبهه، قبل از جنگ هر روز زیارت عاشورا نمی‌خوندند، شهرام شپره گوش می‌کردند و با رفیقاشون می‌رفتند دربند جیگر می‌خوردند. شرایط و فشار جبهه باعث می‌شد که به زیارت عاشورا پناه بیارند. حالا الآن یک مشت میمون کثیف که هیچی از علاقه به همنوع و ایثار نمی‌دونند میاند و ۱۸ سانت ریش می‌گذارند و لباس‌های سبز می‌پوشند و زیارت عاشورا رو هفته‌ای ۷ بار می‌خونند و به خودشون می‌گند ادامه دهندهٔ راه شهدا! و می‌شند تصویر رزمنده‌ها برای نسل الآن. تصویری که اصلاً جذاب نیست و اصلاً قابل هضم نیست و بدتر از همهٔ این‌ها اینکه اصلاً درست نیست! خیانتی می‌کنند که خودشون هم نخواهند فهمید. خیانتی می‌کنند که خودشون هم نخواهند فهمید ... و تنها چیزی با ارزشی که خیلی بی‌ارزش‌تر از آنچه باید، به هدر رفته، به هدر رفته! به هدر رفته! خون هزاران جوان شاد، توانا و محترم ایرانیه!

من فكر ميكنم اين نوع نگاهي كه تو ايران تبليغ ميشود به هر دو طرف ضرر ميرسونه!
يادمه وقتي مدرسه ميرفتم يه دوستي داشتم كه خيلي از ثروت و خوبي پدرش و برادرهايش و خانواده اش و ... براي ما حرف ميزد .( من تو يكي از مدارسي درس ميخواندم كه اكثر دانش آموزهايش جزء خانواده هاي مرفه بودند البته به استثناي اين جانب)خوب يادمه اون موقع قيمت اتومبيلي كه ميگفت پدرش دارد (حدودا 10 سال پيش) چيزي در حدود 20 ميليون تومان بود. تازه اتوموبيل برادرهايش و مادرش كه ميگفت بماند. خلاصه من كه كلي بهش حسوديم ميشد از حيث اينكه چه قدر پدر و مادرش فهميده هستند و دركش ميكنند بر عكس پدر و مادر من.يادمه خيلي از اينكه با پدرش در مورد مشكلاتش حرف ميزند و اون رو درك ميكنه صحبت ميكرد. تمام دوران مدرسه رو با هم تو يه كلاس بوديم اما وقتي اسمش و رتبه اش براي كنكور درآمد همه مات مونده بوديم يك رتبه دو رقمي و بهترين رشته تو بهترين دانشگاه هاي كشور!!!!!!اون هم تو مدرسه اي كه با وجود قبولي هاي متوسط از اين قبولي ها خيلي كم داشت.فقط يه نفر بود كه سه سالي از ما بزرگ تر بود. با يك كم جستجو متوجه شديم كه پدرش تو بمباران خوزستان شهيد شده و مادرش هم بعدها ازدواج كرده و شوهر جديدش دوست منو قبول نكرده بود . شايد هم دوست من باهاش نساخته بود. و اون با مادربزرگش زندگي ميكرد و من تازه فهميدم كه چراهميشه پدر و مادرش سرشون شلوغ بود و مادربزرگش مجبور بود بيايد مدرسه! و يا چرا اون استرسي رو كه من و امثال من موقع كنكور داشتيم اون اصلا نداشت! و دليل هزاران دروغش رو!(منظور من از بيان اين موضوع ايراد به سهميه شهدا و اينها نبود)
منظور من اينه كه ما يه كاري كرديم كه تنفر به حدي شده كه خيلي از اين خانواده ها به خاطر همين تنفره سعي در مخفي كردنش دارند يا حتي انكارش. من حني تو دانشكده ام هم نديدم دوستي رو كه خيلي با افتخار فرزند شهيد بودن رو اعلام كند.
اگر ما اجازه ميداديم بدون هيچ تبليغي مردم خودشون در اين مورد قضاوت كنند يا فقط يه سري گفتگوهاي ساده تلويزيوني پخش ميكرديم كه ببينند با ما فرقي ندارند و فقط تو يه شرايط خاص تصميمي گرفتند كه بقيه نگرفتند و خوب تصميم مقدس و سختي هم بوده شايد الان حس احترام به اين افراد باعث افتخار ميشد نه مخفي كاري.
منظورم اينه كه مبلغين تو جامعه ما كاري كردند كه هم براي كساني كه به جبهه نرفته اند تنفر ايجاد بشود و هم خانواده هاي شهدا به دليل همين تنفر از لحاظ اجتماعي ضربه ببينند.
من از اولش هم حس تنفري نسبت بهشون نداشتم چون خيلي با چنين افرادي برخورد نكرده بودم و خوب چون تو يه خانواده مذهبي بودم روسري به زور روي سرم رفته رو از چشم اونها نميديدم اما خوب خيلي طول كشيد تا به همين ديدگاه شما برسم.
فكر ميكنم تو شرايط اينجور خانوده ها بودند از لحاظ برخورد اجتماعي خيلي سخته

نه تو رو خدا بنویس همینجوری بابا ! خسته شدیم بس که ملت کلاس میذارن و دیر به دیر آپ میکنن ! (البته بنده که فکر میکردم گرفتار میشن ! )

chon hokumat va unaii ke migan jang moghadase, hich arzesh va ehterami baraye in adama ghael nashod va nemishe, va inke hokumat e Iran az sarbaz haa va jang baraye tablighaat e khodesh su'estefade kard. una hamishe migan sarbaza baraye eslam jangidan (na baraye Iran). pas kasi ke az eslam I.R.Iran haalesh be ham mikhore, az una ham motenafer mishe.

لوا جان با عرض معذرت از اینکه تازه حالا دارم برای این پستت کامنت میکذارم، فقط یک سؤال دارم و آن اینکه فکر نمیکنی که چه در ایران و چه در آمریکا ویا هرجای دیگری این تبلیغات است که عقاید ما را میتوانند بسازند و یا حتی دستکاری کنند؟ میخواهم بپرسم آیا به نظر تو همان فیلمهای حاتمی کیا و یا ملاقلی پور در جامعه بسته ای مثل ایران ویا پرایوت برایان،... و دیگر فیلمهای هالیوودی در کاتگوری تبلیغات نمیگنجند؟