اپرا , یک شو و ذهن مشغول من

اینم یکی از موضوعاتی هست که ذهن منو واقعا" مشغول کرده و اصلا" نمیتونم بگم که اینکار درستیه یا نه از نظر اخلاقی و از نظر خیلی چیزها. موضوع کاملا" پیچیده ایی هست و نمیشه با غذا خوردن مقایسه کرد و هم اینکه ما نمیدونیم که اینا وافعا" راست میگن یا بازم یه چیز هایی توی اعماق قلبشون قایم کرده اند.

لوا: نمیدونم. شاید مثال غذا مثال خوبی نبود ولی منظورم این بود که علایق و سلیقه ها مختلفه و نمیشه و نباید همه رو یکسان کرد.

من این مدت خیلی از وبلاگها رو خوندم ولی کامنت نذاشته بودم.
متن شما منطقیترین نوشته ای بود که این چند روزه خوندم و خیلی خوشحال شدم! بالاخره یکی هست که منم باهاش موافق باشم.کاملا درست میگید.موفق باشید.

لوا: ممنونم. واقعا ممنونم.

man yeki do kareshooo didam zibaa bodan

من عاشق اعتماد به نفسش هستم اولش براي تقويت زبانم گوش ميدادم اما الان بيننده برنا مه اش شدم

لوا: خوبیش این هست که نکه خودش از طبقه پایین اومده مشکلات واقعی رو میفهمه و مثل اونهایی که ثروت قدیمی دارن نیست. این جنبه کارش خوبه و موضوعاتی که بحث میکنه هم.

بدي اين رسانه‌هاي كوفتي غربي همينه ديگه. آدمها رو مجبور مي‌كنن كه راجع به هر چيزي (دقيقاً هر چيزي) يك موضع بگيرند. يعني موضوعاتي كه ممكنه هيچ وقت خودت نه به فكرشون بيفتي، نه دور و برت ببيني چنان راحت و عادي نشونت مي‌دن و چنان پدري ازت درمي‌ارن كه هر چه زودتر موضع خودت رو روشن كني: موافق يا مخالف؟
درحاليكه اگه اين موضوع به طور طبيعي و در جريان زندگي واقعي (نه مجازي) برات پيش بياد مي‌توني خيلي انساني‌تر باهاش برخورد كني.
اما دنيا دنياي رسانه‌هاست كه مجازي‌اند ولي تلاش موفقي دارن كه واقعي بشن.
نمي‌دونم منظورم رو خوب گفتم يا بد!

لوا: خوب!

midoonin toye ravabeti ke to khanenadaeh kheili mohmeh be nazare adame khianate,madami ke tarafet ghasdeh khianat nadashteh bashe,karesh az nazare manteghi ghabeleh tojihe amma,aya asarateh in harekat ehtemaleh khianat ro dar zendegieh ayandeh oonha afzayesh nemideh?khoodemoon midoonim ke lazzat jooiee ensan tah nadre,va khob bayad begam ke in ke adam delsho be in kara bedeh va badesh begeh ke man etemad be nafas daram dorost nist,choon ghadam be ghadam be jaye mireh ke digeh bargashti nist,va choon nafsesh dare ba karahash tatbigh peyda mikoneh,shayad natooneteh estentajeh dorosti az raftaresh dashteh bashe.

لوا: ای بابا تمام حرف من هم این بود که چرا ما میشینیم قضاوت میکنیم. خیانت میکنن یا نه به خودشون مربوطه. تا وقتی این جریان وارد زندگی ما نشده که به ما ربطی نداره.
من اصلا قصدم از این پست این نبود که بگم این نوع رابطه درسته یا نه. میخواستم بگم که چرا ما در مورد چیزهایی که خیلی شخصی و مربوط به دیگرانه نظر میدیم.
خوب به خودشون مربوطه دیگه.

به نظرم راست ميگي . اخلاق آدم ها شخصيه. حق نداريم اخلاق شخصي مون رو واسه بقيه تعميم بديم .
اتفاقا غذا به نظرم مثال بدي هم نبود. اخلاقيات گاها همون جور كه از يه غذا بدمون ميان شكل مي گيرن

bazam por hafieh amma delam nauoomad nagam,man foghe lisansamoo sharif gereftam,6sal dars khoondam va oonghadr mohit isoleh bood ke...,kholseh khosh be halam,amma alan chizaye mibinam ke gahi oghat az inkeh manam yek adam hastam halam bad mishe,man eteghad daram har kasi kasi donbaleh har lazzati raft nabayd donbaleh tarvijesh ham bashe,daghighan mesleh mavadeh mokhader mimooneh,in ehteram gozashtan nist ke be yek motad va yek motadeh motad konandeh ehteram begzarim

لوا: شاید باید این شو رو دید.
به نظر من اونها و نه اپرا قصد ترویج این مطلب رو نداشتن. سوالهای اپرا اینطوری بود که خودتون چه حسی دارین و نظر بقیه چیه.
ما نمیتونیم تو دنیای امروز در ها رو به روی خودمون و بقیه ببنیدم و بگیم ترویج این کار درست یا غلطه. ولی میتونیم قدرت انتخاب خودمون رو بالا ببریم. دلیل نداره هم چیزی رو که تلوزیون تبلیغ میکنه بخریم. فکر داریم قدرت تصمیم گیری داریم و با توجه به سلیقه و نیازمون انتخاب میکنیم.
بچه ها تو مدرسه با هزار و یه جور مواد مخدر و بقیه چیزها مواجه ان. نمیشه بچه رو مدرسه نفرستاد که. ولی میشه اونقدر قدرت انتخاب رو درش بالا برد که بتونه برای خودش انتخاب کنه.
اگه این جوری باشه که تمام گروهایی که از نظر فکری و رفتاری برای ما در اقلیت هستن باید ساکت و لب دوخته بشن که!

درسته كه كسي مجبور نيست كس ديگه اي رو وادار به فكر كردن به شيوه خودش بكنه، اما اين موضوع خاص واقعن جاي فكر داره، راستش فكر كردن به اين مقوله هم شجاعت ميخواد، همينقدر كه ذهنمون رو آماده كنيم با فرمت غير "تابو" به يك موضوع بپردازه يك موفقيت بزرگه، اما بي شك هيچ الزامي براي پذيرفتن يا اجراي اين روش زندگي وجود نداره.

لوا: به نظر من ما مطلقی تو این دنیا نداریم. تابوها از یه جامعه به جامعه دیگه متغییر میشن. مثل اسکیموها که به نشانه مهمان نوازی شب زن خودشون رو به مهمون میدن ( این رو شنیدم واقعا مطمئن نیستم) خوب این رسم رو در نظر بگیر و ایران ما رو. وقتی ما داریم توی دنیا پراکنده میشیم و دنیا رو روز به روز کوچیکتر میکنیم همیشه با چیزهایی برخورد میکنیم که برای ما و مردم ما تابو بوده اما ماییم که باید فرم بگیریم نه تمام جامعه جدید.
فرم گرفتن هم نه اینکه لزوما همون رفتار از ما سر بزنه و ما هم جزیی از اون حرکت یا جامعه بشیم بلکه باورمون طوری بشه که به اصول و رسوم اونها احترام بذاریم و حداقل دیگه خود آزاری روحی نداشته باشم.

سلام لوا
صحبتت کاملا متین ومنطقیه......اما سوال آخرت که واقعا شاهکاره......

خیلی جالبه، خودم شخصاَ بارها و بارهابا همچین پارادوکس هایی برخورد کرده بودم وآخر هم به نتیجه شما رسیدم. شاید مثال غذای تایلندی ساده ترین مثالی باشه که شما زدین و اینکه واقعاَ منی که 1 دنیا پشتوانه فکری دارم و مسائل اطرافم رو بر اساسشون تحلیل میکنم نمی تونم دیگران رو مجبور کنم مثل من فکر کنن.

یه چیز مشابه به این دغدغه 2 سال پیش مخ منو رسمن هم زد. کلی طول کشید تا تکلیفم با خودم معلوم شد. ولی بعد از اینهمه درگیری فکری it was a breakthrough. :)

ببین ولی به هر حال آدم ته ذهنش قضاوته رو داره، نداره؟
من هم گاهی تو موقعیت های این جوری که آدم یه حسی داره و یه منطق دیگه ای گاهی خیلی گیر می کنم. مثلا همین مسئله ی هم جنس گرایی. من مدت زمان زیادی بود که خیلی حس بدی داشتم نسبت به این قضیه. شاید به خاطر محیطی که توش هستین شاید به خاطر تابو بودنش نمی دونم ولی به هر حال مثلا اگه می فهمیدم یکی هم جنس بازه حس کاملا بدی نسبت بهش ÷یدا می کردم و این حس اون قدر قوی بود که اصلا باعث می شد حاضر نباشم در این مورد فکر کنم. اما خب بعد نمی دونم چی شد. شاید همین بحث های توی اینترنت، آهان یا دیدن فیلم مانستر، دیدم بابا حب این ها هم آدمن، حالا عادت جنسی شون با ما فرق داره، این دیگه نباید باعث بشه ما حقوق بدیهی شون و موجودیت شون رو زیر سوال ببریم.
حالا در مورد این مسئله ای که تو اشاره کردی خب الان منطقی نگاه نمی کنم شاید، اما برای من، توی این لحظه، لحظات خصوصی ام و سکس که اون رو جزو لحظات خصوصی م بدونم یه امر کاملا شخصیه، البته شخصی که نه ، دو نفره است و اصلا حس خوبی ندارم که این رو به صورت جمعی برگزارش کنم چون حسم اینه که یه جوری به جنبه ی غریزیش نزدیک تر می شه در صورتی که من یه حس عاشقانه بیشتر می بینم ÷شتش تا ارضای صرف یه غریزه که خب البته اون هم نمی شه انکار کرد ها! البته این نظر فعلی منه. آدم ها ممکنه عوض بشن و ممکنه من هم یه روزی نظرم در این باره عوض بشه که البته تا اون جایی که خودم رو می شناسم بعید می دونم تو این مورد اقلا عئض شه! به هر حال این نظر منه و طبعا حس مثبتی هم نسبت به آدم یا آدمایی هم که این کار رو می کنن ندارم. اما خب نمی شینم بگم هم که اه اه و پیف و فلان آدم ها آشغال هستن و این چیزها. می گم به نظر من درست نیست و خودم نمی کنم اما خب به نظر اون آدم هم احترتم می گذارم چون زندگی شخصی خودشه به هر حال.
وای چه قدر حرف زدم! اندازه ی یه پست وبلاگی شد!! اما حرف آخرم اینه لوا جان: آدم ها اتفاقا قضاوت می کنن و قضاوت خود شون هم دارن تو ذهن شون حتی اگه به زبون نیارن. مهم اونه مه نیان قضاوته رو مطلق کنن و بگن الا و بلا همین درسته که من می گم.

لوا: نمیدونم مطلبت شخصی بود یا نه. عطا جان ولی من دارم یاد میگیرم و تمرین میکنم که قضاوت هم نکنم. به من چه خوب. مگه به همسایه من ربطی داره که من با کی و با چند نفر آدم میرم تو تختم. یه وقتهایی ما باید خودمون رو جای طرف بذاریم و ببیینیم دوست داریم مردم حتی ته دلشون هم راجغ به ما قضاوت بکنن یا نه. من همکار گی دارم آدمی رو میشناسم که قربانی خیانت همسرش هست. آدمی رو میشناسم که به خاطر ترس از همجنسخواهی ا ش تن به یه ازدواج نا موفق داد. خوب من با همه اینها رابطه دارم ولی اینها شخصی ترین مسئله زندگی شون هست. من کی ام که حتی ته ذهنم در موردشون قضاوت کنم؟
انسانها آزادن هرکاری انجام بدن تا وقتی مخل آسایش و حریم بقیه مردم نشدن. خوب رفتار این انسانها تو تختشون چه جوری میتونه به من ضربه بزنه یا آزادی من رو ازم بگیره؟ اگه بخوان عقیده خودشون رو به من به زور بقبولونن یا من رو درگیر بکنن اون یه بحث جداست ولی من تو نفس عمل اینها چیزی نمیبینم که آزادی و حریم من رو تحدید کنه. بد میگم؟

بدجوری باهات موافقم،و حیقتا همه باید به اون چیزی که تو ساده ترین اصل زندگی اجتماعی خوندیش و من آزادی های فردی می نامم،باور داشته باشن تا دنیا جای بهتری برای زندگی بشه.تصورش هم زیباست.ه

بیشتر وقتا عذابی که می کشیم، به خاطر اینه که قبلش پیش داوری کردیم.

برای اینه که بدون تجربه، بدون حس کردن یه چیز درباره اش نظر دادیم. درباره اش حکم کلی دادیم. درباره اش با قطعیت حرف زدیم. با خط کش باید و نباید، اونم باید و نبایدی که بهمون القا شده، بین خوب و بد رو با یه خط سیاه مرز بندی کردیم.

مثل آب خوردن کارها و رفتارها و حتی افکار بقیه آدما رو قضاوت کردیم. به خودمون این حق رو دادیم که بقیه رو محکوم یا تایید کنیم. و اون وقته که از قضاوت شدن خودمون وحشت می کنیم...

salam
doreste ke har kasi raviye zendegi khodesho dare ama bazi vaghta bazi kara be ejtema barmigarde hata age khjososi bashe inja shoma hagh nadari har fartari delet bekhad anjam bedi aya in mozo yani sex grohi az in daste nist

لوا: به نظر من نه. نه این مسئله و نه هیچ مسئله جنسی دیگه که مردم تو اطاق خوابشون دارن به من مربوط نیست. نمیتونم تصور کنم که از این عمل چه آسیبی میتونه به من برسه. اگه آسیبی هست که من نمیدونم لطف کنید بگید

سلام و ممنون از کامنتی که گذاشتین. راستش من هم مدّت زیادی نیست با بلوط آشنا شدم ولی خب حالا از اون جاهایی شده که هر روز بهش سر میزنم و نوشته هاتون رو مدام دنبال میکنم.می خواستم اجازه بگیرم به شما لینک بدم فقط واسه یادآوری خودم چون کسی دست نوشته های منو نمیخونه که بخواد از لینک شما استفاده کنه :)
بهترین آرزوها

لوا: ای بابا مگه من چندتا خواننده دارم تو روز. آدم وبلاگ رو واسه خودش مینویسه و یه ذره واسه خواننده ها. ممنونم که میخواهید لینک من رو اضافه کنید. تازه هم همینجوری شروع میکنن و بعد از یه مدت وبلاگ مخاطب خودش رو پیدا میکنه

1) i was impressed by the analysis in your post,

2) i was more impressed by positive comments on it,

both are encouraging.

advice: write shorter

لوا: مرسی رضا جان. درد خودم هم همین طولانی نوشتنه. میدونم مردم حوصله بحث بلند رو ندارن. اما نمیتونم نصفشون کنم. هنوز اونقدر ضعیفم که باید کلی شرح و بسط بدم که خودم قانع بشم نوشته ام منظورم رو میرسونه.
تمام ترم قبل هم با استاد درس مقاله نویسی همین مشکل رو داشتم. یه ترم سرم غر زد و آخرش هم تو پایان ترم به جای شش صفحه نه صفحه نوشتم.
باید نوشتنم رو تقویت کنم. کاملا به ضعف خودم اذعان دارم. اگه راه حلی داری لطف کن بگو.

من نمی‌خواهم در مورد این موضوع قضاوت کنم. اما می‌خواهم راجع به یکی دو خط آخر نوشته‌ات چیزی بنویسم:

در مورد ساده‌ترین اصل زندگی‌ی اجتماعی نوشته بودی. اصل این‌که همه‌ی ارزش‌ها و ضدارزش‌ها بر پایه‌ی درست و غلط‌های ذهن‌های از قبل بسته‌بندی‌شده‌ی ما است و ما نباید ارزش‌های‌مان را به زور به دیگری قالب کنیم (امیدوارم درست حرف‌ات را بیان کرده باشم).

آیا این اصل ساده، یک حقیقت است یا تنها تصوری است از یک اصل؟ چه کس‌ای گفته است چنین چیزی زیربنای زندگی‌ی اجتماعی است؟ هممم؟! (نمی‌گویم که نیست، اما بودن‌اش نیز پا در هوا است.)

لوا: سولوژون عزیز. اول بگم که کامنتت ذوق مرگم کرد مرسی. دوم اینکه
تو جوامع دمکراتیک مردم به طور ذاتی آزادن هر کاری میخوان انجام بدن مگه اینکه مخل آزادی بقیه بشن. اونجاست که قانون گذار وارد عمل میشه و قوانین رو وضع میکنه. منظور من از این اصل, اصل آزادی بای دیفالت بود. که ما ببینیم این کسانی که داریم بر ضدشون حرف میزنیم یا خواهان حذفشون هستیم آیا این اصل آزادی اجتماعی ما رو به خطر میاندازن یا نه.
مطمئنم من منظور خودم رو خوب بیان نکردم. ولی این برداشتی بود که من از زندگی آزاد در اجتماع داشتم و دارم.

من نمیکنم! احساسات انسان بسیار حساس و با حافظه هستند و من مطمینم چنین کاری بر روی احساسات من تاثیر بسیار بدی میذاره. چه به عنوان زوج چه به عنوان مدعو!! هرچند شما گفتید از این تیپ جملات که وا اسفا ما به کجا رسیدیم خوشتون نمیاد، ولی من واقعا فکر میکنم بشر داره به جاهای بدی میرسه! فیلم eyes wide shut رو احتمالا دیدید...

لوا: فیلم چشمان باز کاملا بسته فیلمی هست که باید صد بار دید نه یه بار. فیلم در مورد همه چی هست غیر از سکس. بر خلاف اون چیزی که به نظر میرسه اصلا هم سکسی نیست. تو تمام فیلم لحظه ای نیست که شهوت انسان رو بلند کنه . اگه کتاب راز داوینچی رو خونده باشید خیلی بیشتر در مورد این گروهها و سکس نمادین مطلب خواهید شنید. هر با هم خوابیدن سکس نیست.
در ضمن اشتباه برداشت نشه. من نه طرفدار این کلابهام نه میتونم این مسئله رو واسه خودم قبول کنم. من گفتم اگه بی طرف و منصفانه به قاضی بریم نه وجود این انسانها و نه دیگر انسانهایی که سلیقه جنسی شون با ما فرق داره به ما آسیبی نمیرسونه. چرا ما باید خودآزاری کنیم از آزادی به حق بقیه که مخل آزادی ما هم نیست؟

بسم الله
در این که این یک مسئله ی شخصیه شکی نیست!
ولی بحثی دیگه وجود داره، اونم اینه که اگر اکثریت یا در واقع حقیقت این مسئله را غیر اخلاقی می دونی، آیا باید اجازه ی تبلیغ و گسترش اون رو داد؟!
فکر کردن به این به نظرم مهمتره!
و گرنه اگر طرف نیاد داد نزنه، تا آخر عمرش این کار را خواهد کرد و هیچ کس هم حق اعتراض بهشون رو نداره، حتی دولت؛ ولی آیا وقتی این بحث رو اجتماعی می کنه حق اعتراض بهش رو نداریم؟!

لوا: مجمد جان. آخه اخلاق خودش بجث انگیز ترین مسئله تاریخه. ما کدوم حکم اخلاقی مطلق رو تو که تو همه دنیا و برای همه مردم یکسان باشه میتونیم پیدا کنیم؟
خوشحالم که به مسدله اخلاق اشاره کردی. اما اخلاق زایده نیاز انسانها برای زندگی بهتر اجتماعی هست.
در ضمن من نمیتونم بفهم که اگه این آدم بیاد تو جامعه داد بزنه و بگه من این کار رو میکنم چطور میتونه به بقیه ضربه بزنه یا مخل آزادی بقیه بشه. ما وقتی حق اعتراض داریم که منافع خودمون رو در خطر ببینیم یا یه دلیل منطقی برای عملون داشته باشیم. میشه بگی چرا ما حق اعتراض به اونها رو داریم؟
( منظق مستقیم میخوام نه برهان خلف)

تمرین ِ آزاد اندیشی..

من هم زمانی تحت تاثیر شخصیت اپرا قرار گرفتم . ماجرای زندگی ش و موفقیت فعلی ش خیلی برام جذاب بود. اتفاقا تازگی ها خیال داشتم یه پست راجع به اون بنویسم. بازی ش تو فیلم the color Purple رو هم خیلی دوست داشتم. از طریق وبلاگ انار همین الآن متوجه ی این پست خوب شدم و سر زدم. مرسی.

لوا: خواهش خانوم معلم.

سلام
من منتظر تمام شما عزیزان هستم
قربونتون برم
مواظب خودتون باشید بای